Prawnik Radzi


Śmierć osoby bliskiej a spadkobranie.

Po śmierci bliskiej osoby powinniśmy dopełnić szeregu formalności administracyjnych oraz urzędowych. Pierwszym krokiem do załatwienia spraw spadkowych jest uzyskanie potwierdzenia, że jest się spadkobiercą. Można to załatwić na 2 sposoby: bądź to poprzez złożenie wniosku do sądu o stwierdzenie nabycia spadku, bądź też uzyskanie aktu poświadczenia dziedziczenia od notariusza.

Praktycznie powyższe możliwości, zarówno sądowe stwierdzenie nabycia spadku, jak i notarialne poświadczenie dziedziczenia, jeśli nie ma sporu pomiędzy spadkobiercami, jest formalnością. Sprawa może się skomplikować, jeśli spadkobiercy nie utrzymują kontaktów, jest trudność w ustaleniu miejsca pobytu niektórych spadkobierców, spadkobiercy kwestionują testament. W takiej sytuacji lepiej skorzystać z profesjonalnej pomocy prawnej.

Aby uzyskać stwierdzenie nabycia spadku w sądzie, należy złożyć wniosek o stwierdzenie nabycia spadku. Wniosek taki może złożyć każdy ze spadkobierców, a także osoba mająca w tym interes prawny, w tym wierzyciel spadkodawcy. Wniosek trzeba złożyć w sądzie rejonowym właściwym dla ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy. Wniosek musi zawierać następujące dane : imię i nazwisko i dokładny adres osoby składającej wniosek, imię i nazwisko oraz datę śmierci spadkodawcy, adres ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy, dokładne dane personalne i adresy wszystkich potencjalnych spadkobierców ustawowych i testamentowych. Do wniosku należy dołączyć: akt zgonu spadkodawcy, akty urodzenia dzieci zmarłego, akty małżeństwa zamężnych córek w celu ustalenia pokrewieństwa po zmianie nazwiska, aktu małżeństwa wdowy czy wdowca.

Wydanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku poprzedza rozprawa, w której uczestniczą wszystkie osoby mogące wchodzić w krąg osób dziedziczących.

Kolejnym sposobem załatwienia formalności spadkowych jest wizyta u notariusza. Spisany przez notariusza akt poświadczenia dziedziczenia po zarejestrowaniu ma taki sam skutek jak prawomocne postanowienie sądu stwierdzające nabycie spadku. Procedura poświadczania dziedziczenia przez notariusza jest wprawdzie nieco kosztowniejsza niż sądowe nabycie praw do spadku, jednakże formalności można załatwić od ręki, bez konieczności oczekiwania na wyznaczenie terminu rozprawy.

 

 

L4 a świadczenie pracy

W czasie zwolnienia lekarskiego pracownik jest czasowo zwolniony z obowiązku świadczenia pracy i wykonywania innych czynności mających związek z pracą, wówczas przejawem troski pracownika o dobro zakładu pracy jest stosowanie się do wskazań lekarskich i powstrzymywanie się od wykonywania czynności mogących przedłużyć jego nieobecność w pracy. Pracodawca ma prawo zażądać od pracownika wyjaśnienia, czy w okresie zwolnienia z obowiązku wykonywania pracy z powodu choroby przeprowadzał zaleconą przez lekarza kurację, czy też wykorzystywał zwolnienie w innym celu – niezależnie od tego, czy sprzyjającym poprawie stanu zdrowia, czy pogarszającym lub mogącym go pogorszyć – mieści się to bowiem w ramach obowiązku współdziałania z pracodawcą przy wykonywaniu zobowiązania.

Ustalenie przez pracodawcę, że doszło do wykorzystywania zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego przeznaczeniem, może być uznane za naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych i stanowić uzasadnioną przyczynę rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, jeśli pracownikowi można przypisać winę, co najmniej w postaci rażącego niedbalstwa.

Podkreślenia wymaga jednak fakt, że rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 Kodeksu Pracy  jako nadzwyczajny sposób rozwiązania stosunku pracy powinno być stosowane przez pracodawcę wyjątkowo i z ostrożnością.

Wykonywanie pracy lub prowadzenie innej działalności w czasie zwolnienia lekarskiego może być kwalifikowane jako naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych wówczas, gdy pracownik swoim zachowaniem przekreśla cele zwolnienia, czyli jak najszybszy powrót do zdrowia i odzyskanie zdolności do wykonywania pracy, godzi w dobro pracodawcy i działa sprzecznie ze swoimi obowiązkami, takimi jak: lojalność wobec pracodawcy, obowiązek świadczenia pracy i usprawiedliwiania nieobecności.

Nie stanowi natomiast ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych wykonywanie w czasie zwolnienia chorobowego pracy, która nie jest sprzeczna z zaleceniami lekarskimi.